از هر دری سخنی

خیلی دور خیلی نزدیک، حضور بنیاد فارابی در سینماهای آلمان یا دیدارهای خانوادگی؟

اختر قاسمی — Tue, 21 Feb 2012 09:24:17 +0000

آخرین مطلب من در گویای من که اینجا هم کپی می کنم:

خیلی دور خیلی نزدیک، حضور بنیاد فارابی در سینماهای آلمان یا دیدارهای خانوادگی؟

چندین روز پیش در جشنواره فيلم برلين (برلیناله) اطلاعیه‌ای از مرکزی به نام “مجمع فرهنگی پارسی” دیدم که نمایش چهار فیلم ایرانی را از شب گذشته (یکشنبه شب) تا چهارشنبه تبليغ می‌کرد که در شب پایانی هم بحث و گفت‌وگو با علی نصیریان، بهرام رادان، شهریار بحرانی، الهام حمیدی و آرمین زندگانی را خبر می‌داد.

خوشحال شدم و به همه‌ی دوستان ايرانی هم که در فستيوال می‌ديدم خبر می‌دادم. ولی با وجودی که همه فعالانه مسائل هنری و سينمايی ايران را دنبال می‌کنند، هيچ‌کس از اين برنامه خبر نداشت. تعجب می‌کردم که چرا دوستان برلينی که بيشتر تشنه‌ی چنين برنامه‌هايی هستند هيچ‌کس خبری ندارد، غافل از اين‌که بی‌خبری دوستان و هم‌وطنان برلينی حتمأ علتی دارد.

شب گذشته اولين فيلم به‌نام “خيلی دور، خيلی نزديک” از رضا ميرکريمی را با دو تن از دوستان ديدم. وقتی که وارد سالن سينما شدم اطرافم فقط زن‌های با روسری و مقنعه ديدم و مردها هم عمدتأ تيپ مردهايی که به حزب‌اللهی يا طرفدار رژيم معروف هستند، بودند!

متوجه شدم که احتمالأ همه از کارکنان سفارت يا کارکنان دولتی رژيم ايران با خانواده‌های‌شان هستند، به‌خصوص که بعد از نمايش فيلم حضور دو نفر از طرف بنياد سينمايی فارابی، يکی “نجاريان” از معاونت سينمايی بنياد فارابی و ديگری امير اسفندياری سخنگوی انتخاب فيلم ايرانی برای اسکار، اين حدس مرا به يقين تبديل کرد!

چيزی که خيلی برايم تعجب‌آور بود و با ناباوری نگاه می‌کردم حضورخانواده‌ها با کودکان تقريبأ نوزاد، يکی – دو ساله تا هفت – هشت – ده ساله بود که سالن را شلوغ کرده و مزاحم ديگران بودند، اين را هم اضافه کنم که آلمانی‌ها هم در سالن بودند و با تعجب به اين خانواده‌ها نگاه می‌کردند.

من که خيلی خجالت می‌کشيدم احساس می‌کردم تمام صورتم به علامت سوال تبديل شده! خواهرزاده‌ی جوان دوستم که تازه از ايران آمده متوجه نگاه تعجب‌آميز من شد و با طنز و کنايه به من گفت: “اخترجان اين‌جا را ببين درست مثل اين‌که الان سفری به ايران رفتی و آن‌جا هستی! اگر خيلی دلت برای ايران تنگ شده الان می‌توانی حس کنی که آن‌جا هستی؟”

من که ساليانی‌است از ايران دور هستم برايم بسيار عجيب بود و باورم نمی‌شد که کسانی با بچه‌های کوچک وارد سالن سينما شوند و بعد هم گويا مهمانی آمده‌اند از اين سو به آن سو با صدای بلند سلام وعليک و احوال‌پرسی‌های خصوصی کنند که ما هم ناخواسته می‌شنيديم!

چهره‌ها و حرف‌ها و عدم رعايت آداب مرسوم در سالن سينما و محيط عمومی از سوی برخی، من را به ايران ۲۷ – ۲۸ سال پيش برد. لحظه‌ای از خودم پرسيدم آيا هنوز چنين رفتارهايی در جامعه‌ی ما رايج است؟ باورم نمی‌شد که دست‌کم در اروپا ايرانيانی پيدا شوند که شب با بچه برای ديدن فيلم بزرگ‌سالان به سينما بيايند! یک دفعه عنوان فیلم یادم اومد، “خیلی دور خیلی نزدیک” که چقدر با حال و هوای من در اون لحظه همخوانی داشت: خیلی دور که سالیانیست از سرزمین خودم و فرهنگ دولتی حاکم به دورم و خیلی نزدیک که در اون لحظه میدیدم و لمس می کردم.

وقتی از سالن سینما بیرون آمدم یکی از دوستانم که قرار بود برای دیدن فیلم با ما به سینما بیاد و نتونسته بود زنگ زد تا در باره ی فیلم و شروع این هفته سینمای ایران بپرسه. من که اینقدر در حال و هوای فضای سینما بودم و داشتم تند و تند و با ناراحتی اون وضعیت را برایش توضیح می دادم؛ وقتی از من پرسید تا کی برلین هستی؟ بدون اینکه متوجه باشم گفتم من دو روز دیگه برمی گردم آلمان! یک دفعه خنده ی دوستم و خواهر زاده اش منو متوجه جمله ای که گفتم کرد! یعنی احساس می کردم که در ایران بودم و برگشت به آلمان را منظورم ” کلن” شهری که به وطن دومم تبدیل شده؛ بود.

در هر حال فضا برايم اصلأ خوشايند نبود، به‌خصوص اين‌که ايرانيانی را که شايد چنين فضای نامأنوسی آن‌ها را مجبور به فرار کرده و ساکن برلين نيز هستند، در آن‌جا نمی‌ديدم.

اين دومين باری است که در آلمان برای من فضای جمهوری اسلامی تداعی می‌شود و نادانسته در برنامه‌ای شرکت می‌کنم که برگزارکنندگان يا از طرف سفارت هستند و يا رابطان فرهنگی سفارت. هر دو بار نيز وقتی بيرون آمدم از سويی از اين‌که در آن فضا نيستم احساس آرامش کردم و از سوی ديگر بيشتر نگران مردم ميهن‌ام شدم که روزانه با چه جوی سروکار دارند.

مسائل جانبی اين نمايش چنان من را اذيت کرد که از نوشتن در مورد فيلم رضا ميرکريمی صرف نظر کردم. فقط کوتاه در باره‌ی فيلم بگويم که به نظر من با توجه به نکات سینمایی مثبتی که داشت فيلمی در رد علم و دانش و ترويج دعا و ثنا بود. تبليغ خرافات و اين‌که هر چه خدا بخواهد پيش می‌آيد هر چند تو عالم و دانا باشی! اما فيلم از موسيقی خوبی برخوردار بود و قبلأ در موردش خوانده بودم که تصاوير زيبايی را از کوير نشان می‌دهد اما متأسفانه برگزارکننده (مجمع فرهنگی پارسی) فيلم را با کيفيت بسيار بد از روی سی‌دی‌های مخصوص پخش خانگی نمايش داد. حتا در ابتدای سی‌دی اول قانون کپی رايت سی‌دی‌های خانگی که نوشته شده بود اين فيلم فقط مخصوص ويدئوهای خانگی است و هرگونه پخش و کپی از آن ممنوع است نمايش داده شد. خنده‌دارتر اين‌که مدتی هم تماشاگران را در تاريکی منتظر گذاشتند تا سی‌دی دوم را بگذارند! خيلی برايم جالب بود که چه‌طور اين مجمع فرهنگی پارسی که با بنياد گردن کلفت دولتی فارابی هم همکاری کرده و بودجه‌ی زيادی را صرف کردند تا اين همه هنرمندان طراز اول سينما را برای بحث پايانی دعوت کنند چرا اصل فيلم را با کيفيت خوب نمايش ندادند و چطور می‌توانند از هر نفر هفت يورو و نيم ورودی بگيرند و فيلمی با کيفيت بسيار بد نمايش دهند؟ در آلمان امکان ندارد چنين اتفاقی بيفتد که به مردم وعده‌ی سينما بدهند و ورودی به اندازه‌ی ورودی سينما از مردم بگيرند و فيلم را از روی سی‌دی با کيفيت بد نمايش دهند. اگر هم چنين اتفاقی بيفتد مردم حق دارند که پول‌شان را پس بگيرند و حتا می‌توانند به اتهام اخاذی شکايت کنند!

به هر حال داستان از آن‌جا برايم غم‌انگيزتر شد که پس از نمايش فيلم متوجه شدم که بنياد فارابی در اين هفته فيلم ايرانی نقش دارد اگرچه آقای نجاريان از معاونت فارابی که حضور داشت گفت فارابی نقشی در اين برنامه نداشته است!

آقای نجاریان طی صحبت هایی از رشد سینمای ایران بعد از انقلاب گفت و سینمای ایران را سینمای نجیب و انسانی دانست و سینمای قبل از ایران را سینمایی سطحی و فاسد معرفی کرد. او در پاسخ به سوال یک تماشاگر غیر ایرانی در باره ی اینکه آیا سینمای ایران در باره ی بهار عربی که امسال هم عنوان فستیوال برلیناله بود فیلم هایی خواهد ساخت گفت اجازه بدهید سینما را سیاسی نکنیم!

آقای نجاریان در پاسخ به سوال من در باره ی بستن خانه سینما گفت من خودم عضو خانه سینما و تحصیل کرده سینما هستم و خانه سینما کل سینمای ایران نیست و وظیفه خانه سینما کارهای صنفی بوده که از این وظیفه عدول کرده و کارهای دیگری را انجام داد که مورد بررسی قانونی ست و باید پیگیری شود و خانه سینما تنها ارگان سینمایی نیست و خانه های دیگر سینمایی هم هست. آقای اسفندیاری در پاسخ به اعتراض من که چگونه فیلمی با همکاری بنیاد فارابی در سینمای آلمان نمایش داده می شود و ورودی کامل هم دریافت می شود اما با کیفیت بسیار بد گفت بیناد فارابی تا به حال چنین برنامه هایی تدارک ندیده و ما مسئول نیستیم. این در حالی بود که آقای نجاریان چندین بار از حضار به دلیل کیفیت بد فیلم عذر خواهی کرد!

هدف من از اين نوشته اين است که به‌نوعی اطلاع‌رسانی کنم تا ديگر هم‌وطنان ساکن برلين مثل من فريب نام‌هايی چون “مجمع فرهنگی پارسی” و… را نخورند و هميشه توجه کنيم که پشت اين نام‌ها چه کسی يا کسانی قرار دارند.

اين هفته سينمای ايران به‌نام “سينمای هيجان‌انگيز ايران” تا روز چهارشنبه ادامه دارد.

در زير تصاويری از الهام حميدی، بازيگر فيلم؛ امير اسفندياری، سخنگوی انتخاب فيلم ايرانی برای معرفی اسکار؛ نجاريان، معاونت بنیاد سینمایی فارابی و از حضور زنان با روسری و بچه‌ها در سینما می بینید:

پایان برلیناله ـ گزارش تصویری اختر قاسمی ـ گویا نیوز

اختر قاسمی — Mon, 20 Feb 2012 11:51:50 +0000

گزارش تصویری من از پایان برلیناله در گویا نیوز:

دیدنیها >> پایان برلیناله، گزارش تصویری اختر قاسمی

اصغر فرهادی به همراه تیم داوران بین المللی بر روی فرش قرمز و در حال گفتگو با تلویزیون یورو نیوز

مانی حقیقی و ترانه علیدوستی بر روی فرش قرمز

برندگان جوایز بعد از دریافت جوایز در کنفرانس مطبوعاتی بین المللی به سوالات خبرنگاران پاسخ می دهند:

روز آخر برلیناله و سکوت خیابان ها و کافه های اطراف کاخ برلیناله …

اختر قاسمی — Sat, 18 Feb 2012 15:50:15 +0000

امروز روز آخر برلیناله است و محدوده کاخ برلیناله خیلی خلوت و در کافه ها هم خبری از شور و حال چند روز پیش نیست.
برای دیدن نمایش پرده‌ای کلیک کنید.

به اتاق خبرنگاران اومدم تا مطلب کوتاهی از آنچه که امروز دیدم در وبلاگم بنویسم. در اتاق خبرنگاران یک دختر جوان ایرانی به نام آناهیتا ملکی دانشجوی هنر که از هلند آمده کار می کند. از او عکسی گرفتم و بعد به سراغ یک کامپیوتر آزاد رفتم. تقریبا اکثر زبان ها روی کامپیوتر نصب بودند به جز زبان فارسی. حتی زبان آذری و ازبکی و قزاقی چند نوع وجود داشت ولی زبان فارسی وجود نداشت. و چیزی که بیشتر از همه اعصابم را خرد کرد این بود که مدام کی بورد اتوماتیک روسی می شد. خواستم فارسی را خودم نصب کنم که دیدم اصلا فارسی در کامپیوتر های برلیناله وجود ندارد. یه کم عصبانی شدم و به سراغ ادیتور زمانه رفتم که یادمه دو سال پیش هم از همین امکان استفاده کردم و مطالبم را نوشتم. به هر حال امروز روزیست که خرس های طلایی تقسیم می شوند و اینجا در آلمان رسانه ها از شانس جایزه گرفتن فیلم آلمانی باربارا صحبت می کنند. به هر حال باید منتظر بود و دید اما آنچه مسلم است سینمای اروپا شانس بیشتری از دیگر سینماها دارد.
من فکر می کنم فیلم های عربی که امسال حضور چشمگیری داشتند شانس جایزه دارند. مستندی از کارگردان جوان مصری که در باره ی خرافات و اعتقادات مردم از دیدارشان با مریم مقدس بود به نظر من احتمال جایزه تماشاگران را دارد.

مری استریپ بر روی فرش قرمز برلیناله به همراه فیلیدا لوید کارگردان ـ گویا نیوز ـ اختر قاسمی

اختر قاسمی — Sat, 18 Feb 2012 05:13:33 +0000

دیدنیها >> گزارش تصويری اختر قاسمی از حضور مريل استريپ و فيليدا لويد، بازيگر و کارگردان فيلم “زن آهنين” بر فرش قرمز برليناله

حضور کم رنگ و بی رنگ سینمای ایران در برلیناله…گویا نیوز

اختر قاسمی — Thu, 16 Feb 2012 11:01:51 +0000

گزارش من از حضور سینمای ایران در شصت و دومین سال برلیناله که در گویا نیوز چاپ شده:

حضور کم رنگ و بی‌رنگ سينمای ايران در برليناله، گزارش اختر قاسمی (همراه با عکس)

» نسخه قابل چاپ
» ارسال به بالاترین
» ارسال به فیس بوک » ارسال به تويتر

سينمای ايران بعد از درخشش‌هايی که طی چند سال گذشته به‌دست آورده توجه جهان و به‌خصوص منتقدان سينما را به‌خود جلب کرده به‌طوری که هميشه وقتی نام فيلمی ايرانی در سينمای اروپا به چشم می‌خورد علاقه‌مندان به سينما با تصوری که سينمای فرهادی، پناهی، مجيدی و يا کيارستمی را می بينند به سينما می‌روند. اما اين بار….ادامه

شصت و دومين فستيوال فيلم بين المللی برلين (برليناله) امسال در حالی برگزار می شود که در هيئت ژوری بين المللی آن يک کارگردان ايرانی حضور دارد. اصغر فرهادی کارگردان موفق ايرانی که هم اينک فيلمش نامزد دو اسکار شده در شصتمين و شصت و يکمين برليناله به ترتيب يک خرس و دو خرس نفره ای و طلايی برليناله را از آن خود و فيلم هايش (در باره ی الی و جدايی نادر از سيمين) کرد.

برليناله که طی ساليان اخير با سينمای سينماگران خوب ايرانی همچون پناهی، مجيدی و فرهادی سينما ايران را به اروپاييان بهتر شناساند اما امسال نه خبری از فيلم جعفر پناهی هست و نه خبری از فيلم فرهادی و مجيدی و يا کارگردانان موفق ايرانی ديگر…طبيعتا سينما ايران نمی تواند حضور فعالی داشته باشد وقتی که کارگردانان موفق ايرانی که برای سينمای ايران در جهان افتخار آفريدند يا در زندانند يا اجازه ی فيلم سازی ندارند.

شصت و دومين جشنواره فيلم برلين (برليناله)

فشار و سانسور بيش از حد بخصوص از بعد از کودتای انتخاباتی بر سينماگران باعث شده که تقريبا هيچ فيلمی توسط کارگردانان خوب سينمای ايران ساخته نشود و طبيعتا سينما در دست عده ای کارگردانان سفارشی نالايق و يا کارگردانان کم تجربه قرار گيرد.

سينمای ايران بعد از درخشش هايی که طی چند سال گذشته بدست آورده توجه جهان و بخصوص منتقدين سينما را بخود جلب کرده به طوری که هميشه وقتی نام فيلمی ايرانی در سينمای اروپا به چشم می خورد علاقه مندان به سينما با تصوری که سينمای فرهادی، پناهی، مجيدی و يا کيارستمی را می بينند به سينما می روند.

امسال سينمای ايران حضوری بسيار کم رنگ يا بی رنگ و در واقع حضوری بد رنگ داشت. فيلم بلندی از مانی حقيقی در بخش “فوروم” به نام ” پذيرايی ساده” و دو فيلم کوتاه مستند از محمد رضا فرزاد و آذين فيض آبادی نيز در بخش های فوروم و فيلم کوتاه حضور داشتند.

فيلم پذيرايی ساده در روز دوم جشنواره در يک سالن بزرگ به نمايش گذاشته شد. سينما پر از جمعيت بود و اين سانس که مخصوص سينماگران و رسانه ها بود با استقبال مواجه شد. اما متاسفانه فيلم تصوير کاملا متضاد با سينمای شناخته شده ی ايران ارائه داد.

مانی حقيقی در “پذيرايی ساده”

فيلم در باره ی داستان زن و مردی جوان به نام ليلا و کاوه بود که يک ماشين پر از ميليون ها تومان پول را به غرب کشور در روستاها می برند تا در بين افراد فقير قسمت کنند اما تا پايان فيلم دليل اينکار را بيننده متوجه نمی شود. آنها در ماشين خود در طی طول راه با افراد مختلف کارگر و معلم و بچه و قهوه چی و…برخورد می کنند و هنگام تحويل پول به آنها ديالوگ هايی برقرار می شود که گاهی بسيار ضعيف و حتی غير انسانی رد و بدل ميشود..

فيلم بسيار ضعيف ساخته شده و با وجود بازيگر توانا ترانه عليدوستی در نقش ليلا اما از بازيگری خوب آنچنان خبری نيست. کارگردان فيلم مانی حقيقی که نقش کاوه را دارد با بازيگری بسيار ضعيف خود بيانگر هيچ قشری از مردان جامعه ما نيست. در فيلم تلاش می شود که به بيننده القا شود که انسان بخاطر پول پا روی همه ارزش های انسانی می گذارد مثل پدر معلمی که در حال کندن قبر بچه ی خود بود ولی حاضر می شود جسد بچه ی خود را بفروشد تا خريدار (کاوه) جسد را به سگان و گرگان گرسنه بدهد. ديالوگ اين قسمت فيلم چنان غير انسانی و آزار دهنده ست که احساس می کردم هوا برای تنفس ندارم و در اين لحظه به بغل دستی ام که فاطمه معتمد آريا بازيگر توانای سينما ايران بود گفتم چقدر دردناک اند اين ديالوگ ها و او هم حرف مرا تاييد کرد و گفت بله خيلی غير انسانی ست.

فاطمه معتمدآريا در برليناله

فيلم پذيرايی ساده نه تنها از بازيگری خوبی برخوردار نبود نه تنها ديالوگ های بسيار ضعيف و گاه بدی داشت و نه تنها مونتاژ خوبی نداشت بلکه منطقی هم نداشت و در تمام مدت فيلم بيننده به دنبال دليلی برای برخوردهای اينگونه مانی و کاوه می گشت و سوالاتی که اين پول ها از کجا آمده و چرا قصد کمک اين چنينی دارند و چرا کمک خود را گاهی با خرد کردن فرد مستحق کمک انجام ميدهند؟!

تنها فيلم بلند ايرانی در شصت و دومين برليناله اگر حضور نمی داشت شايد نه تنها برای ايرانيانی که با خجالت از سالن سينما بيرون آمدند بهتر می بود بلکه تصوير سينمای ايران را در صحنه ی بين المللی آنگونه که بود؛ حفظ می کرد.

بعد از ديدن فيلم مانی حقيقی اميدوار بودم که حداقل دو فيلم مستند و کوتاه ايرانی بتوانند با بيان تصويری و هنری ما را خوشحال کنند. اما متاسفانه فيلم مستند محمدرضا فرزاد در باره ی انقلاب ايران در سال ۱۳۵۷ دچار چنان ضعف های اطلاعاتی و تصويری بود که شايد بتوان صفحاتی در باره اش نوشت.

اين فيلم در جشنواره های مستند ايران کانديد جايزه هم شد. گرچه جای تعجب نيست که مستندی از انقلاب بايد با ديد مورد قبول دست اندرکاران دولتی سينمای ايران باشد تا اجازه ساخت بگيرد و کانديد جايزه هم شود! به جرأت می توانم نام اين مستند را مستند بی سند بگذارم.

مستند با تصاوير انقلاب ايران آغاز می شود و در ادامه به آتش زدن سينماها در زمان انقلاب و علل انقلاب می پردازد. در اين فيلم او علت آتش زدن سينماها در ايران و سوختن مردم بی گناه را در سينما تنفر مردم ايران از سينمای قبل از انقلاب می داند. محمدرضا فرزاد، سينمای ايران قبل از انقلاب را سينمايی فاسد نشان می دهد و وقايع را از زبان سينمای قبل ازانقلاب ايران توضيح ميدهد و سعی دارد به‌شکل موازی انقلاب و سينما را با هم توضيح دهد اما موفق نمی شود.

از حضور رنگارنگ مردم در آن زمان از نيروهای چپ و ملی و سکولارها که حضوری بسيار قابل توجه و حتی برخی مواقع غالبی داشتند خبری نيست و فقط افرادی با ريش و عکس خمينی در دست می بينيم. عکس هايی که عمدتا بعد از پيروزی انقلاب گرفته شده. در اين مستند هيچ خبری از زنان نيست و فقط در يکی دو تصوير زنانی با چادر مشکی حضور دارند. اين مستند بيننده ای را که خود در زمان انقلاب نبوده دچار اشتباه می کند و بخصوص بيننده غربی که اصلا شناختی از جامعه و سينمای ايران در آن زمان ندارد.

بحث و گفتگو بعد از نمايش فیلم مستند “فالگوش”، در باره ی انقلاب از محمدرضا فرزاد

بدون شناخت از سينمای قبل از انقلاب ايران درک اين مستند مشکل است. بخصوص که روند مستند روندی منطقی ندارد و از سينمای ۵۷ به سينمای شهيد ثالث می رود و بعد سينمای دهه پنجاه و باز بازگشت و اين روند غير منطقی همچنان تا پايان فيلم ادامه دارد. يعنی روند پاراللی را که قصد داشته موفق به پرداخت درست نمی شود. کارگردان با بی مسئوليتی فراوان و با عدم آگاهی از علل و وقايع انقلاب ۵۷ مستندی بی سند را به ببينده تحويل می دهد. حتی اگر فيلم ساز بدليل انحصاری بودن اسناد انقلاب که در دست دولت است و به جز خودی ها کسی اجازه ی استفاده از آنها را ندارد و از کمبود ماتريال و تصاوير برخوردار بوده باز هم بی مسئوليتی او در باره ی مستندی در باره ی انقلاب ۵۷ قابل توجيه نيست چرا که سر هم کردن تصاوير فيلم های قبل از انقلاب با روايتی نادرست به نام مستندی در باره ی انقلاب ايران کاری بسيار غير مسئولانه است.

فيلم کوتاه بعدی به نام کنفرانس پرندگان با نام فارسی ( منطق الطير) که اقتباس از منظومه عطار نيشابوری ست، بود. اين فيلم از کارگردان ايرانی ساکن برلين آذين فيض آبادی بود که به نوعی سورئاليستی و گاهی در بيان آزار دهنده بود. فيلم منطق خاصی را دنبال نمی کرد همان طور که زمان و مکان خاصی هم نداشت.

فيلم در باره ی جلسات دادگاه يک فيلم ساز با قاضی دادگاه بدون زمان و مکان است که بخاطر ساختن فيلمی در باره ی عشق دستگير شده. فيلم از زبان يک زن و مرد روايت می شود و فرد سوم ناشناسی که در زمان و مکانی نامشخص با پرچمی در دست که به هيچ جا تعلق ندارد در بين صحنه ها وارد می شود.

آذین فیض آبادی در بحث و گفتگو بعد از نمایش فیلمش “منطق الطير”

راويان فيلم گاهی به فارسی و گاهی به انگليسی صحبت می کنند و حتی گاهی بخش فارسی برای بيننده غير فارسی زبان ترجمه ای ندارد. فيلم سعی دارد به نوعی اکسپريمنتال باشد. کارگردان با بيان شورش های انقلابی در گفتگوی خود با معشوقش روايت اتقاقات در جهان همچون بخارست سال ۱۹۸۹، انقلاب تونس ۲۰۱۱، کويزون ۱۹۸۶ و پيوستن آنها به شکل مبهم به داستان عشقی سعی در بيان گفتاری دارد که از آن عاجز است. اين فيلم سومين فيلم بد ايرانی جشنواره برلين بود که ديدم.

اما در بخش جانبی و بخش فروش فيلم های اروپايی فيلم مستندی از دانشجوی جوان ايرانی دانشگاه فيلم کاسل آلمان به نام بهروز کرمی زاده ديدم که بسيار شاد شدم. فيلم کرمی زاده نويد می داد که اين جوان هم سينما و تصوير را می شناسد و هم منطق مستند سازی را. به جرأت می توانم بگويم که ساخت و پرداخت فيلم طوری بود که می توانست کار يک مستندساز حرفه ای باشد. فيلم مستند او در باره ی پناهندگان عراقی ساکن سوريه بود که به آلمان فرستاده شدند.

صحنه ای از مستند بهروز کرمی زاده در باره ی پناهندگان عراقی

کارگردان جوان بهروز کرمی زاده که امسال فارغ التحصيل می شود سعی کرده عناصر ساختاری يک مستند را رعايت کند و از لحظه ی نشستن هواپيمای اولين گروه مهاجرين آنها را دنبال کرده و نزديک به يک سال و نيم از آنها فيلم برداری کرده که نتيجه ی آن مستندی ۴۵ دقيقه ای شده است.

تنها ايرادی که من در اين مستند ديدم عدم حضور مسئولان دولتی ادارات پناهندگان و مهاجرين در باره ی شرايط آن‌ها بود. از او پرسيدم چطور شد که به عنوان يک جوان ايرانی که در اينجا بزرگ شده به فکر مهاجرين و پناهندگان عراقی بودی و از آنها مستند ساختی؟ بهروز در پاسخ گفت که چون خود او از شش هفت سالگی در اينجا بزرگ شده و پيشينه خود او هم تبعيد و مهاجرت اجباری بود؛ خيلی علاقه مند بود که از ابتدا با انسان هايی که مجبور به ترک وطن خود می شوند و با زبان و فرهنگی کاملا غريب و بيگانه مواجه می شوند نزديک شود و ببيند که چه روندی را طی می کنند و چه تاثيرات روحی و روانی را می گذرانند.

بهروز کرمی زاده

او در ادامه گفت: ” به همين دليل هم يک سال و نيم به دنبال آنها بودم و تصميم دارم که در آينده هم به درون زندگی آنها بروم و سير زندگی آنها را دنبال کنم.” از او پرسيدم آيا سينمای ايران را می شناسی و علاقه داری؟ او در پاسخ با خوشحالی گفت من خيلی علاقه به سينمای ايران دارم و از کيميايی تا مجيدی و پناهی و اصغر فرهادی درس گرفتم.

بهروز کرمی زاده تصميم دارد در آينده فيلم مستند و داستانی ايرانی بسازد. بهروز فيلم های کوتاهی در دوران دانشجويی ساخته که برخی از آنها در دهها جشنواره بين المللی نمايش داده شدند.

اولين فيلم کوتاه او که در سفری به ايران ساخت و خود او فيلم برداری و کارگردانی کرده ” بچه بودن در ايران ” نام دارد که بيش از چهل بار در کشورهای مختلف جهان در فستيوال های بين المللی نمايش داده شده و جوايزی را دريافت کرده است.

او در پاسخ به سوال اينکه چطور شد که از بچه ها فيلم ساختی؟ گفت: “زمانی که من ايران را ترک کردم بچه ای هفت ساله بودم و وقتی بعد از ۲۳ سال به ايران برگشتم خيلی تحت تاثير قرار گرفتم و بچه ها توجه مرا بسيار جلب کردند چون تصويری که از ايران داشتم تصوير دوران بچگی خودم بوده و به همين دليل زاويه ديد بچه ها به زندگی توجه ام را جلب کرد.”

لينک فيلم کوتاه بچه بودن در ايران در یوتیوب:
http://www.youtube.com/watch?v=7pvly1mhmtY

چرا ما ایرانی های مخالف خامنه ای و اسد از مردم سوریه حمایت نمی کنیم؟

اختر قاسمی — Wed, 15 Feb 2012 02:54:14 +0000

امروز وقتی بیانیه اعلام همبستگی 70 عضو شورای ملی سوریه از جنبش آزادیخواهی مردم ایران را خوندم راستش بغضی گرفتم و از خودم به عنوان یک ایرانی شرمم شد! دلیل شرمم هم اینه که اون مردم در زیر توپ و تانک های رژیم اسد روزانه دهها کشته و صدها زخمی میدهند و در واقع در شرایط جنگی و خفقان هستند و مدام دستگیری و اعدام و …اما در همین وضعیت هم انقلابیون سوریه در سالگرد 25 بهمن پیام همبستگی و نوید پیروزی به مردم ایران میدهند. بعد ما چه کار کردیم تا حالا؟ کی وقتش هست که ما ایرانی هایی که مخالف خامنه ای و رژیمش و بشاراسد و رژیمش هستیم از مردم سوریه دفاع کنیم؟ وقتی که همه معترضین و مبارزین رو کشتند؟

به این تظاهرات مردم سوریه نگاه کنید پلاکاردهایی در دست به فارسی که نوشته: مردم ایران سزاوار آزادی هستند! ( ایکاش از اونا یاد بگیریم!)

راستش خیلی دلم گرفت و از خودمون ایرانی ها رنجیده شدم که چطور زمانی که مردم ما بعد از کودتای انتخاباتی در خیابان بودند انتظار داشتیم جهان حمایت کند ولی از مردم بی دفاع سوریه زیر توپ و تانک های اسد با همکاری خامنه ای، هنوز وقتش نرسیده؟ مردمی که روزانه با حمام خونه مواجه اند و شرایطی را دارند که در واقع فقط باید فکر کنند که چطور زیر گلوله ها و توپ ها کشته نشوند اما با این حال در سالگرد 25 بهمن به فکر جنبش آزادیخواهی مردم ایران بودند و پیامی فرستادند.

وبسایت رادیو فردا که این خبر را منتشر کرده در باره ی این پیام چنین نوشته: (… آنان در اين نامه با اشاره به تظاهرات ۲۵ بهمن سال گذشته ايرانيان در حمايت از مبارزه مردم کشورهای عربی و «بهار عربی» نوشتند که اين موضوع برای همگان اهميت دارد که مبارزه برای دموکراسی مردم کشورهای خاورميانه در ارتباط با يکديگر قرار دارد.
امضاکنندگان بیانیه همبستگی با مردم ايران اشاره کرده اند که رژيم های سوريه و ايران طی سال ها با يکديگر برای سرکوب مردم اين دو کشور و بی ثباتی منطقه پيرامون خود همکاری نزديکی داشته اند….”رادیو فردا در گفتگو با یکی از اعضای شورای «ما ارتباط نزديکی بين مبارزه مردم ايران و سوريه برای دستيابی به دموکراسی می بينيم. رژيم های سوريه و ايران طی سال ها دست در دست هم مردم کشورهای خود را سرکوب کرده اند. به همين دليل است که شورای ملی سوريه با انتشار اين بيانيه، حمايت خود را از مبارزه مردم ايران ابراز داشت.»

پيش از اين، شورای ملی سوريه ، ايران را متهم به مشارکت در سرکوب مخالفان بشار اسد، رييس جمهوری سوريه، کرده و از تهران خواسته بود تا از حمايت حکومت او دست بکشد.

به گفته ۷۱ عضو شورای ملی سوريه، تنها راه رستگاری مردم دو کشور، همکاری و احترام متقابل آنان به آرمان‌های گذشته، حال و آينده شان خواهد بود…) ….پایان نقل قول
متاسفانه ما حتی در حد پیام و همبستگی هم کوتاهی کردیم. من فکر می کنم که ما ایرانی های خارج از کشور باید در مقابل سفارت های سوریه در کشورهای مختلف با پلاکارت های در دست از مردم سوریه حمایت کنیم. این کار میتونه خیلی به مبارزین سوریه روحیه و امید بده….

من متعجب از این هستم که ما ایرانی ها همه صحبت از همبستگی انسانی می کنیم و از همه هم انتظار داریم که از ما حمایت کنند ولی در واقع منظورمون اینه که فقط باید همه از ما حمایت کنند! امیدوارم که تا دیر نشده ما ایرانیان به مردم سوریه نشان بدهیم که ما از مبارزات آزادی خواهانه شون حمایت می کنیم و از رژیم جمهوری اسلامی می خواهیم که از سرکوب مردم سوریه دست بردارد چرا که روزی دو ملت سوریه و ایران پاسخ اعمال دیکتاتور های حاکم بر کشورشان را خواهند داد.

به امید پیروزی

کسانی که مایلند به زودی اکسیون های حمایتی از مردم سوریه برگزار شود لطفا از طریق همین وبلاگ یا ایمیل و یا فیس بوک به من اطلاع بدهند….

با مهر

اختر

فیلم خواندن سرود انترناسیونال در برنامه چهل و یکمین سالگرد سیاهکل آمستردام

اختر قاسمی — Thu, 09 Feb 2012 03:18:14 +0000

مراسم بزرگداشت چهل و یکمین سالگرد سیاهکل توسط سازمان چریک های فدایی خلق روز 4 فوریه در آمستردام برگزار شد. در فیلم زیر در پایان برنامه خواندن سرود انترناسیونال را دسته جمعی توسط شرکت کنندگان می بینیم:

لینک گزارش به همراه تصویر در گویا نیوز: گزارش تصویری از چهل و یکمین سالگرد سیاهکل در آمستردام

گزارش تصویری از برگزاری چهل و یکمین سالگرد سیاهکل در آمستردام

اختر قاسمی — Thu, 09 Feb 2012 03:11:58 +0000

گزارش من در گویا نیوز از برگزاری چهل و یکمین سالگرد سیاهکل توسط سازمان چریک های فدایی خلق ایران که در آمستردام برگزار شد. کپی اش را در وبلاگ ام هم میذارم:

دیدنیها >> برگزاری مراسم چهل‌ویکمین سالگرد سیاهکل توسط سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران در هلند (+ گزارش تصویری اختر قاسمی)

اختر قاسمی – سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران در سال ۱۳۴۹ توسط عده‌ای از مبارزان مارکسیست معتقد به مبارزه مبارزه مسلحانه بر علیه رژیم شاه در جنگل‌های شمال ایران با حمله به یک پاسگاه در سیاهکل شکل گرفت. اما بعد از انقلاب اسلامی ایران با وجود اینکه این سازمان به دلیل پیشینه مثبت‌اش و اعتماد مردم به آن‌ها از پر طرفداران‌ترین سازمان‌های مارکسیستی بود به دلیل اختلاف نظر رهبری سازمان در تحلیل از حکومت انقلابی حاکم به دو گروه اقلیت و اکثریت تبدیل شد که در ادامه هر دو گروه به گروه‌های دیگر تقسیم شدند. هم اکنون بیش از شش گروه و سازمان که هر کدام خود را وارثان بنیان‌گذاران این سازمان می‌دانند وجود دارد: سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران، چریک‌های فدایی خلق ایران، سازمان فداییان ـ اقلیت، سازمان اتحاد فداییان کمونیست، سازمان اتحاد فداییان خلق ایران و سازمان فداییان خلق ایران ـ اکثریت.

برخی از این سازمان‌های منشعب همانند سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران معتقد به مبارزه مسلحانه تنها راه رهایی از نظام دیکتاتوری و استبداد حاکم بر ایران هستند.

مهدی سامع از اعضای قدیمی فداییان و عضو شورای ملی مقاومت، از اعضای رهبری سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران است. این گروه معتقد است که در شرایط کنونی شورای ملی مقاومت ایران آلترناتیو دمکراتیک رژیم ولایت فقیه است و شرکت در این اتئلاف را بر اساس اتحاد ـ مبارزه سیاست اصولی می‌داند.

در چهل‌ویکمین سالگرد سازمان چریک‌های فدایی خلق ايران، شهر آمستردام میزبان برخی از اعضا و هواداران این سازمان بود. حتی هوای وحشتناک سرد ده پانزده درجه زیر صفر هلند و لغو پرواز‌ها و بسته بودن جاده‌ها مانع از حضور قابل توجهی از دوستداران این سازمان از شهر‌ها و کشورهای مختلف نشد و مراسم در سالنی در جنوب آمستردام برگزار گرديد. سالن پر از جمعیت بود و برنامه توسط لیلا جدیدی از اعضای هئیت دبیران این سازمان اجرا شد.

ابتدا فیلمی از مبارزان فدایی و تاریخچه سازمان نمایش داده شد که توسط جعفر پویه عضو هئیت دبیران این سازمان، ساخته شده بود. سپس پیام سازمان چریک‌های فدایی را به مناسبت چهل‌ویکمین سالگرد خواند. در بخشی از این پیام آمده است:

«… ما خواستار اقدام بی‌درنگ شورای امنیت ملل متحد به منظور جلوگیری از نقض حقوق بشر در ایران و بازدید آقای احمد شهید از زندان‌های ر‍ژیم جمهوری اسلامی و ملاقات با خانواده شهدا و زندانیان سیاسی هستیم. ما از حقوق مسلم زنان و مردان ساکن در کمپ اشرف حمایت کرده و هرگونه جابه‌جایی اجباری و اخلال در حل مسالمت‌آمیز مسئله پناهندگی آنان و غارت اموال آن‌ها از جانب دولت نوری المالکی را محکوم کرده و خواستار دخالت شورای امنیت ملل متحد برای حل مسالمت‌آمیز این مسئله هستیم. انتقال ساکنان کمپ اشرف به زندانی موسوم به کمپ “آزادی”، نقض آشکار حقوق بشر و قوانین و میثاق‌های بین‌المللی است…»

پیام شورای ملی مقاومت و سازمان مجاهدین در همبستگی با میثاق سازمان چریک‌های فدایی خلق خوانده شد. دسته‌گل‌های بزرگی نیز از جانب این دو سازمان به سازمان چریک‌های فدایی خلق هدیه شده بود.

دو عضو کادر رهبری زینت میرهاشمی و مهرداد قادری در رابطه با مسائل روز بهار عربی و تأثیر آن بر رژیم ایران و جامعه بین‌المللی و همچنین تأثیرش بر جنبش آزادی‌خواهی مردم ایران سخنانی ایراد کردند.

بعد از سخنرانی هر دو سخنران با شرکت‌کنندگان به بحث و گفت‌وگو پرداختند. پس از یک استراحت و ادامه بحث و گفت‌وگو عضو حزب احیای کمونیستی ایتالیا پیام تبریک و همبستگی حزب احیای کمونیستی را با مردم ایران خواند. در پایان ترانه سرودهای ماندگار توسط فریدون اجرا شد.

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

افروختن مشعل در دفاع از زندگی و نه به اعدام

اختر قاسمی — Wed, 01 Feb 2012 01:06:06 +0000

آخرین گزارش تصویری من در گویا نیوز:

دیدنیها >> تظاهرات علیه اعدام در کلن ـ افروختن مشعل در دفاع از زندگی و نه به اعدام (گزارش تصویری)

تصاویر و گزارش از اختر قاسمی

افروختن مشعل در دفاع از زندگی و نه به اعدام

روز گذشته به دعوت سراسری برخی ارگان ها و انجمن های حقوق بشری تظاهراتی در چندین شهر آلمان و هندوستان و ترکیه علیه اعدام و دیکتاتوری برگزار شد. در فراخوان دعوت کنندگان به این گردهمایی اعتراضی آمده بود: “….جمهوری اسلامی دارای دومین مقام اعدام در میان کشورهای جهان پس از کشور چین می باشد وهموارە از مجازات غیر انسانی اعدام برای ایجاد هراس و وحشت و پیش برد حکومت ننگین و ضد انسانی خود استفادە می کند…بر همین اساس ما گروهی از فعالان و کنشگران سیاسی،مدنی و حقوق بشری ایران در خارج کشور برای اعلام مخالفت با مجازات اعدام و جلب توجە مجامع بین المللی و گروهای حقوق بشری بە این نقض آشکار حقوق انسانی در ایران کە هر زمان بیم انجام این جنایت هولناک از سوی رژیم ایران میرود،با شعار” نە اعدام نە دیکتاتوری!” همە فعالان و کنشگران سیاسی،مدنی و حقوق بشری را بە گرد همایی اعتراض آمیز در تاریخ شنبە ٢٨ ژانویە ٢٠١٢ فرا می خوانیم…هم میهنان گرفتار در زندانهای جمهوری اسلامی درانتظار یاری و همراهی ما در مخالفت با این جنایت آشکار ضد بشری هستند…! همراه شو عزیز تنها نمان بە درد کاین درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی شود!…»

به دنبال این فراخوان گروه ها و انجمن هایی در شهر کلن از این گردهمایی استقبال کردند و روز گذشته دهها نفر از ایرانیان در هوای سرد زمستانی کلن با افروختن مشعل و شعله ور نگاه داشتن آن ساعاتی در دست به نشان دفاع از روشنایی و زندگی و نه به اعدام بر روی یکی از پل های مرکز این شهر جمع شدند و توجه شهروندان آلمانی را به شرایط حاکم بر جامعه ایران جلب کردند….همزمان با شهر کلن در شهرهای هامبورگ و مونیخ، ترکیه شهر اسکی شهیر و در هندوستان در شهر دهلی، نیز این تظاهرات برگزار شد.

انجمن ها و جمعیت های دعوت کننده و حامی از این حرکت:

١ – انجمن همبستگی فعالان تبعیدی (هفت) ایران، کشورهای ترکیە و آلمان-کلن

٢ – دانشجویان و جوانان موج سبز کلن – آلمان

٣- کمپین “صلح فعالان تبعیدی” در دهلی ــ هندوستان

۴- حامیان مادران پارک لاله – کلن

۵- مادران ایرانی هامبورگ

۶- گروه ۲۲ خرداد – هامبورگ

٧- جمعیت پشتیبانی از مبارزات دموکراتیک مردم ایران – کلن

٨- گروه امنستی اینترناسیونال مونیخ – ستاد ایران ١٢١٠
و با پشتیبانی:
*صدای موج سبز – لندن
*نسل آزادیخواه ایران – اتریش
*جمیعت دفاع از زندانیان سیاسی کلن

ت

به مناسبت تولد 29 سالگی ندا آقا سلطان

اختر قاسمی — Mon, 23 Jan 2012 00:39:51 +0000

ندا جان! تولدت مبارک باد…

ندا جان میدونی دو روز مونده به تولد 29 سالگی تو یکی از هموطنانت، یه برادر کوچولوی تو و ما علیرضا صبوری که در همون راهپیمایی های سکوت به همراه تو بود را در برلین به خاک سپردیم؟ ندا جان، علیرضا به استقبال تولدت اومد تا به تو تبریک بگه ….ندا جان علیرضا اون موقع 20 سال بیشتر نداشت اون هم مثل تو بوسیله ی تک تیرانداز ها مورد هدف قرار گرفت و مستقیم توی سرش تیر زدند، تو فقط چند ثانیه وقت داشتی و با چشمات نه تنها با ما بلکه با جهان حرف زدی و رفتی . علیرضا کوچولو فوری چشماش بسته شد اما بعد از یک ماه دوباره بیدار شد…بارها به اتاق عمل رفت و عمل شد و عمل شد ..سختی کشید و مادرش مثل کودکی تر و خشکش کرد تا دوباره راه رفتن یاد گرفت تا دوباره حرف زدن یاد گرفت …آسایش و آرامش نداشت چون می ترسید بگه من در راهپیمایی سکوت تیر خوردم می گفت من تصادف کردم… با سختی اومد ترکیه تقاضای پناهندگی کرد اونو به امریکا فرستادند. اما او نیاز به مداوا و مراقبت داشت …او خیلی تلاش کرد که دوباره به زندگی سلام کنه اما عمر دوباره ی او خیلی کوتاه بود و بالاخره تیری که به دستور خامنه ای جلاد به سرش شلیک شد جونش را گرفت. و…. دو روز پیش زمانی که مادر تو به فرا رسیدن تولد تو فکر می کرد که اگر زنده بودی برای تو چه جشنی می گرفت ما علیرضا را در برلین به خاک سپردیم…شاید الان اونجا تو و علیرضا و سهراب و اشکان و ترانه و ….همه با هم هستید و منتظر روزی هستید که هموطنانتون کسانی را که مادرهاتون رو داغدار کردند و شما را از اونا گرفتند و به جای رقص زندگی به شما زجر مرگ را هدیه کردند به پای محاکمه و دادخواهی بکشانند …فقط خواستم به عنوان خواهر بزرگتر بهت بگم مطمئن باش که اون روز دیر نیست و تا اون روز مواظب خواهر و برادرهای کوچکترت باش ….