عزیز اصلی دروازه بان محبوب تیم ملی ایران در گذشت!

عزیز اصلی

اصل خبر در کیهان لندن، آنلاین:

http://kayhanlondon.biz/fa/?p=10463

 

 

گزارش تصویری از تظاهرات علیه اعدام در کلن

گزارش تصویری من از تظاهرات ایرانیان کلن در اعتراض به اعدام شش هموطن کرد اهل سنت:

لینک منبع اصلی:کیهان لندن آنلاین

گزارش تصویری از تظاهرات علیه اعدام در کلن (اختر قاسمی)

Kayhan London ©

[گزارش] [حقوق بشر] [+عکس]
کیهان آنلاین – ۱۶ اسفند ۹۳ – به دعوت جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی (کلن) دیروز، جمعه ۷ مارس ۲۰۱۵ تظاهراتی با حضور ده‌ها تن از فعالین حقوق بشر در اعتراض به اعدام ۶ جوان کرد در زندان رجایی‌شهر برگزار شد. 

تظاهرکنندگان با در دست داشتن عکس اعدام‌شدگان، عکس مهنا دختر ۶ ساله حامد احمدی و هم‌چنین عکس جواد فرزند ۸ ساله سیدهادی حسینی را در دست داشتند. برخی تظاهرکنندگان در همبستگی با مهنا و جواد، نقاشی‌ها و هدایایی از جانب فرزندانشان آنان آورده بودند.

مهنا و جواد به همراه خانواده‌هایشان از شب تا صبح مقابل زندان رجایی‌شهر کرج در انتظار دیدار پدران‌شان بودند. عکس مهنا در کنار نرگس محمدی وکیل مدافع حقوق بشر و محمد نوری‌زاد در شب اعدام زندانیان در رسانه‌های مجازی بازتاب وسیعی داشت. بهرام بیگدلی از مسئولین جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی کلن، بهرام آبار از فعالین سیاسی، عباس خرسندی از جبهه دمکراتیک ایران، ابراهیم علی پور از فعالین کرد سخنانی در رابطه با موقعیت جمهوری اسلامی و شرایط ایران ایراد کردند. نامه خانواده‌های زندانیان اعدام شده نیز زیر عنوان «دل‌نوشته‌های خانواده‌های دل‌سوخته شهدای مظلوم اهل سنت کُرد» توسط هاله باقرزاده فعال حقوق بشر خوانده شد که متن آن را در ادامه می‌خوانید.

دلنوشته های خانواده‌های دل‌سوخته شهدای مظلوم اهل سنت کُرد

سه شنبه ۱۳۹۳/۱۲/۱۲مصادف با ۳ مارس ۲۰۱۵ ساعت ۹صبح بود که تلفن زنگ خورد، از آن طرف خط مردی صحبت می‌کرد و خود را این‌گونه معرفی کرد که از زندان رجایی شهر کرج تماس می‌گیریم که تا ساعت ۱۶فرصت دارید که خود را به کرج رسانده و آخرین ملاقات را با فرزندان خود داشته باشید که فردا صبح ساعت ۴ اعدام خواهند شد.
اصلا متوجه نشدیم چگونه خود را آماده کردیم و چند دقیقه بعد خود را در ماشین راهی کرج یافتیم، اصلا متوجه دوری ۶۰۰ کیلومتری سنندج تا کرج و سرمای زمستان نبودیم با هزار بیم و امید ساعت‌ها دعا می‌کردیم که این یک کابوس باشد و هر چه زودتر بیدار شویم یا اینکه خبر دروغ باشد و این آخرین ملاقات نباشد یا باز هم این بار مثل سه بار گذشته بعد از بردن فرزندانمان به پای چوبه دار در آخرین لحظات، اجرای حکم به تعویق بیافتد. در این افکار بودیم که خود را مقابل در زندان رجایی شهر یافتیم.

بعد از انتظاری طولانی که انگار قصد تمام شدن نداشت و درخواست پاسخگویی از مسئولین زندان و بی اعتنایی و توهین آنها و مسخره کردنمان، حوالی ساعت ۲۰ اولین خانواده ما بودیم؛ خانواده حامد احمدی؛ به همراه مهنا دخترک ناز حامد به ملاقات جگرگوشه‌مان رفتیم. بعد از چند دقیقه حامد را دست‌بند به دست و پابند به پا و زخم‌های زیاد در قفس یافتیم و مهنا بود و حامد که فقط به هم خیره شده بودند و مهنا که مبهوت، پدر را در آن وضعیت نگاه می‌کرد. نه توان جلو رفتن داشت و نه می‌خواست چشم از پدر بردارد چون می‌دانست تا چند ساعت آینده ، پدر دیگر به او نگاه نخواهد کرد و نوازش گرم پدرانه خود را تا چند ساعت دیگر از دست خواهد داد، خواست که جلو برود اما مامورین اجازه نداده و با توهین و تمسخر و خنده، مهنا و ما را از حامد دور کرده و با قساوت تمام حتی اجازه لمس مادرانه و آغوش گرم مادر حامد را از فرزندش دریغ کردند، مهناخواست که با پدرش صحبت کند اما بغض گلویش را گرفته بود و فقط اشک بود که ازچشمانش جاری بود، خواست که بگوید: پدر نقاشی تازه کشیدم که من و تو و مادر با همیم اما نتوانست! خواست که بگوید: پدر چرا صورتت زخمی است اما نتوانست! خواست که بگوید… و حامد بود که از داخل قفس نگاه گرمش را از مهنا و پدر و مادر و همسرش دریغ نمی‌کرد و آنها را به صبر و استقامت و ادامه راه مبارزه، تشویق می کرد ولی مامورین با دیدن روحیه بالای حامد، نتوانستند این ایمان و صبر حامد را  تحمل کنند و حامد را با توهین از ما و دخترش جدا کرده و ما را به بیرون از زندان راهنمایی کردند.
خانواده بعدی، خانواده جمشید و جهانگیر دهقانی بود که باید با دو فرزند جوان خود، آخرین دیدار را داشته باشند؛ دو فرزندی که تنها یاور پدر و مادر پیر و ضعیف خود بودند، مادری که از سختی اسارت شش ساله دو جوانش کمرش خم شده و پدری که دیگر مثل گذشته  نمی‌توانست نه خوب ببیند و نه خوب بشنود اما با این حال تمام توان خود را به کار گرفت و تا آنجا که می‌توانست به جمشید و جهانگیر دست و پا بسته در قفس نزدیک شد اما مامورین اجازه ندادند به آنها نزدیک شود ، سکوت مطلق حکم‌فرما بود و فقط به همدیگر خیره شده بودند و دیگر هیچ…
اشک بود که از چشمان پدر و مادر پیر جمشید و جهانگیر جاری بود ولی این دو جوان، پا برجاتر از همیشه، پدر و مادر و خواهرنشان را دلداری داده و می‌گفتند که در برابر قاتلین فرزندانشان ضعف نشان ندهید و محکم و پا بر جا و با روحیه باشید و صبر کنید که پیروزی نزدیک است. ۱۵ دقیقه گذشت و ملاقات آخر خانواده با دو جوانشان تمام شد.
خانواده سوم، خانواده کمال مولایی بود؛ کمالی که از کودکی پدر خود را از دست داده و تمام زحمت بزرگ کردنش بر گردن مادر بود و حالا در این وداع آخر، مادر به دلیل پیری و مریضی، توان حضور در زندان را نداشته و در بستر بیماری بود و فقط برادر کمال بود و بس…
مادری که سال‌ها برای بزرگ کردن کمال زحمت کشید و شب و روز برای آزادی و دیدار مجدد کمال دعا می‌کرد، اکنون توان برخاستن از بستر مریضی را نداشت و از دیدن کمال، پسر جوانمردش برای همیشه محروم شد. کمال از همه بیشتر زخمی بود ولی با وجود همه سختی‌ها و جراحات پابرجا و استوار ایستاده، برادر را دلداری داده و می‌گفت که سلامم را به مادرم برسان و از طرف من به پیشانی او بوسه بزن. ۱۵ دقیقه وداع آخر کمال هم تمام شد.
خانواده بعدی، خانواده سید هادی حسینی بود. همسر و پسر ۸ ساله هادی به اسم جواد به همراه مادر پیر هادی بودند که با امید فراوان راهی ملاقات آخر با عزیزشان شدند. جواد نیز مثل مهنا به محض دیدن پدر با دست‌بند و پابند در قفس و آن هم زخمی، شوکه شده و رو به مادر کرده و با لحن کودکانه گفت: مادر، پدر چرا با همیشه فرق دارد و این چنین زخمی است اما مادر نتوانست جوابی برای کودکش پیدا کند و فقط اشک مهمان چشمان مادر بود. مادر پیر هادی بود که با مهر مادری خود گفت: هادی، پسرم بیماریت چطور است؟ هادی گفت شکر خدا خوبم و تا چند ساعت دیگر نیز بهتر خواهم شد. آخر هادی مریض بود و در طول دوران اسارتش وضعیت جسمانی او روز به روز هم بدتر شده ولی مسؤلین کوچکترین اهمیتی به سلامتی او نمی‌دادند. دوباره سکوت حکم‌فرما شد تا اینکه هادی شروع به صحبت با خانواده کرد و رو به جواد گفت: پسرکم جواد، تو از این پس مرد خانواده‌ای و مراقب مادر و مادربزرگت باش و بدان که پدرت در راه حق، جان خود را فدا کرد. و ۱۵ دقیقه وداع هادی هم به پایان رسید.
بعد از همه نوبت به خانواده صدیق محمدی رسید، مادر پیر صدیق بود که جوان خوش صحبت خود را در قفس می‌دید که با چهره خندان منتظر مادر است به محض دیدن این صحنه مادر شروع به گریستن کرد که صدیق گفت مادر گریه نکن که با گریه تو قاتلان پسرت خوشحال خواهند شد و صبر کن که پسرت در راه مبارزه حق اعدام خواهد شد.
این بود آخرین ملاقات ما با فرزندانمان در آن شب سخت و طولانی. ساعت حدود دوازده نیمه شب بود که همه در آن سرمای سخت زمستان دست به دعا برداشتیم و تا ساعت ۵ صبح گریه می‌کردیم و دست به دعا بودیم که خبر خوبی بشنویم. مهنا و جواد با لحن کودکانه‌شان از خدا می‌خواستند که پدرانشان را دوباره ببینند، اما این بار مثل گذشته نبود. ساعت ۵/۵ صبح بود که با رسیدن ۵ ماشین پلیس و باز شدن در زندان و خروج آمبولانس همه متوجه شدیم که همه چیز تمام شد.
ولی اکنون اذیت و آزار فرزندانمان تمام شده و آزار و توهین به خود ما تازه شروع شد و این بود که تا عصر آن روز ما را به سخره گرفته و جنازه دلبندان‌مان را تحویل ما نداده و اجازه ندادند که خود، فرزندانمان را غسل داده و تدفین نمایم و تنها از هر خانواده فقط و فقط یک نفر به عنوان نماینده اجازه دیدن جنازه‌ها را داشت و بعد از دفن آنها در آرامستان بی بی سکینه کرج ما را تهدید کردند که اجازه برپایی مراسم یادبود فرزندانمان را نداریم. در نتیجه با دل‌های شکسته و چشمانی اشک‌بار برای همیشه کرج و زندان رجایی‌شهر آن را با دستانی خالی ترک کرده و به سمت سنندج حرکت کردیم.
این شرح مختصری از وقایع ۲۴ ساعت تلخ زندگی همه ما بود و تنها توانستیم در این چند سطر گوشه‌ای از آن را برای جهانیان بنویسم به امید آنکه آزادگان جهان بدانند این رژیم دیکتاتور و ظالم چه بر سر ما و فرزندانمان در این چند سال آورده.
حال روی سخن ما به سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی حقوق بشر و کشورهای اروپایی و آمریکاست.
آیا فقط وظیفه این سازمان‌ها و کشورها این است که بعد از اعدام و پرپر کردن جوانان این مرز و بوم بیانیه صادر کرده و این جنایت را محکوم کنند؟
آیا فقط باید در دقیقه نود و آخرین لحظات با انتشاز بیانیه از رژیم ایران خواستار توقف اعدام‌ها باشند؟ و دیگر همه چیز بعد از اعدام تمام گردد؟
آیا در نشست‌های رژیم ایران با سایر کشورها مخصوصا ۵+۱ و حضور ایران در این اجلاس و نشست‌ها، ایران را وادار به توقف صدور و اجرای حکم اعدام کرده‌اند؟
پس چرا با این حال اعدام جوانان و فرزندان این مرز و بوم هم‌چنان ادامه داشته و آنان هیچ کاری انجام نمی‌دهند؟
آیا فقط وظیفه آنان محکوم کردن است؟
آیا این خود، چراغ سبز نشان دادن به ایران برای اجرای احکام ظالمانه اعدام توسط رژیم نیست؟
چطور است که در سه روز، تکرار می‌کنیم، فقط سه روز شصت نفر را اعدام می‌کنند و جوامع بین‌المللی و در راس آنان سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری هیچ کاری جز انتشار بیانیه غیرالزام‌آور نمی‌توانند انجام دهند؟
آیا این فقط سکوت است یا سقوط؟ سقوط انسانیت و شرافت؛ سقوط آزادمردی و مردانگی؛ سقوط …؟
انسان تا به کجا به قهقرا رفته که با دیدن این همه ظلم و ستم رژیم ایران مخصوصا به جامعه اهل سنت کُرد همیشه مظلوم، هیچ کاری انجام نداده و فقط منتظر واقعه و اعدام بعدی هستند که دوباره یادشان بیفتد که بیانیه منتشر کرده و محکوم نمایند؟
آیا یادشان هست که غیر از این شش شهید، هم اکنون بیش از سی زندانی اهل سنت کرد دیگر در همان سالن ده رجایی شهر است و با احکام ظالمانه و سنگین اعدام رو برو هستند؟
آیا یادشان هست که غیر از اینان چند صد نفردیگر منتظر اجرای حکم اعدام خود هستند؟
پس چرا باید همه ما منتظر بنشینیم تا چشمان اشک‌بار مهنا و جوادهای دیگر را ببینیم؟
پس چرا باید منتظر بنشینیم تا ضجه مادران و پدران پیر دیگری را بشنویم؟
تا کی؟ تا کی…؟
از طرف خانواده شش شهید اهل سنت کرد ایران
به تاریخ ۱۳۹۳/۱۲/۱۵
مصادف با  ۶مارس ۲۰۱۵

در باب برخورد با قانون جدید دولت فرانسه برای صدور ویزای زنان کشورهای مسلم

در باب برخورد با قانون جدید دولت فرانسه برای صدور ویزای زنان کشورهای مسلم.

در باب برخورد با قانون جدید دولت فرانسه برای صدور ویزای زنان کشورهای مسلم

«روشنفکر جهان سوم همانند جامعه اش عقب مانده است!»

هر بار که اتفاقی در جهان رخ میدهد و برخورد جامعه روشنفکری ایرانی را با آن پدیده دنبال می کنم، بیشتر به این جمله ی زیبا در بالا که روشنفکر جهان سوم را تعریف می کند،پی میبرم! مسعود بهنود اشتباه نگفت که: «روشنفکر ایرانی بدون فرهنگ شیعه تعریف ندارد»!

وقایع اخیر و برخورد برخی روشنفکران ایرانی به پدیده های اخیر دنیا نشان دهنده نگاه عقب مانده و نگاه ضد تمدن و ضد غرب در جامعه روشنفکری ایرانی ست! ابتدا به نگاه داریوش آشوری متفکر و اندیشمند ایرانی در باره ی روشنفکر جهان سومی که می گوید:

«روشنفکر جهان غرب با روشنفکر جهان سومی متفاوت است. روشنفکر غربی توليد کننده انديشه و روشنفکری ما مصرف کننده آن است. به همين جهت است که پس از شهريور ۱۳۲۰ به دام ايدئولوژی های سياسی می افتد و تمام سعی خود را بر مبارزات ضد امپرياليستی مصروف می گرداند…“. او می گوید: روشنفکری بعد از شهريور بيست تمام گناهان عدم پيشرفت را به گردن غرب می انداخت و صرفا نگاه ضد امپریالیستی داشت! گرچه آشوری معتقد است روشنفکری امروزه دوباره به سوی مدرنيته بارگشت کرده و به نگاه کردن به خودش مشغول شده است و می گوید: „پيش از اين ما هيچ وقت به خودمان برای يافتن عيب مان نگاه نمی کرديم و هميشه دنبال گناهکار و مقصر در بيرون می گشتيم“
اما وقتی تفسیر و تحلیل های روشنفکران ایرانی را در حوادث اخیر می خوانیم می بینیم که چگونه هنوز نگاه غالب روشنفکر ایرانی همان نگاه ضد امپریالیست و در واقع ضد تمدن است!
روزهای اخیر شاهد بودیم که برخورد برخی روشنفکران ایرانی به مسئله ترور روزنامه نگاران فرانسوی طوری بوده که حتی حاضر شدند به بهانه دفاع از اعتقادات مردم در کنار تروریست ها قرار بگیرند ولی از آزادی بیان، دست آوردهای دنیای مدرن که قرن ها برایش تلاش کردند، دفاع نکنند!
برخورد جدیدتر را از برخی زنان روشنفکر و فمنیست ایرانی که هم اکنون به قانون جدید دولت فرانسه که اعلام کرد از این به بعد برای «صدور ویزا زنان کشورهای مسلمان ارائه عکس رنگی بدون حجاب لازم است !» زیر لوای دفاع از حقوق بشر و حق حجاب زن مسلمان به این تصمیم اعتراض می کنند و آن را توهین به زن مسلمان میدانند!

به تصویر خانم اشتون نگاه کنید که چگونه مجبور شده است حجاب اجباری سر کند و خود را به این شکل مسخره در آورد تا بتواند با وزیر خارجه جمهوری اسلامی مذاکره کند!
به تصویر خانم اشتون نگاه کنید که چگونه مجبور شده است حجاب اجباری سر کند و خود را به این شکل مسخره در آورد تا بتواند با وزیر خارجه جمهوری اسلامی مذاکره کند!

از این دوستان می پرسم آیا توهین و نقص حقوق بشر بخش عظیمی از زنان ایرانی و زنان مسلمان که هیچ اعتقادی به حجاب ندارند، نیست که سالیانیست باید حجاب اجباری داشته باشند؟ آیا توهین و نقص حقوق بشر زن غیر مسلمان نیست که باید برای ورود به ایران کاملا پوشش اسلامی داشته باشد؟ چرا جوامع اسلامی حق دارند بر اساس معیارهای فرهنگی اسلامی و قانونی خود تصمیم بگیرند ولی جوامع غیر مسلمان حق ندارند بر اساس معیارهای فرهنگی و اجتماعی و سیاسی جامعه خود تصمیم بگیرند؟ جوامع غیر مسلمان باید مجبور به رعایت حقوق مسلمانان شود ولی جوامع مسلمان نه؟ به قول دوست عزیزی «عجب ملت جالبی هستیم ما، نه تنها میخوایم تن به قوانین عصر حجر در مملکت خودمان بدهیم، بلکه از مملکت های دیگر هم میخواهیم قوانین ما را در کشور خودشان رعایت کنند» ضمن اینکه این حرکت دولت فرانسه در راستای مبارزه با تروریسم اسلامی هم هست. کما اینکه در آخرین ترور و کشتار در پاریس یک دختر جوان مسلمان هم دست داشت و طبیعی ست که شناخت این تروریست ها با حجاب امکان پذیر نخواهد بود و این حق آنهاست که از منافع ملی خود دفاع کنند!
این دقیقا تداوم همان نگاه روشنفکرانی ست که به بهانه مبارزه با امپریالیسم از خمینی مرتجع و جانی دفاع کرد و با او همسو شد در کشتار مردم همکاری کرد و همان نگاهی ست که به زنان ایرانی آزاده ایرانی در اعتراض به حجاب اجباری در سال ۵۸ فاحشه گفت و صدای او را خفه کرد و کمک به بند کشیدن زنان کرد!
این نوع نگاه روشنفکر جهان سومی مثل خوره ای ست در جامعه روشنفکری ما که هر بار خود را به بهانه ای نشان میدهد!
این نوع روشنفکر ایرانی فراموش می کند که دمکراسی ره آورد همین تمدن و غرب و سرمایه داری و یا امپریالیسم ست! آنها از تمام دست آوردهای مدرن و دمکرات غرب استفاده می کنند و ادعا دارد حامی دمکراسی اند، در حالیکه به عناوین مختلف همانند دفاع از حقوق بشر و احترام به عقاید و … به غرب و تمدن و دمکراسی فحاشی می کنند!

برای شناخت بيشتر به اين نوع نگاه روشنفکر جهان سومی می‌توان به کتاب‌ها و نوشته‌های حامد عبدالصمد، نويسنده مصری مراجعه کرد. او نه تنها مورد حمله مسلمانان واپسگرا قرار می‌گيرد بلکه حتی از جانب روشنفکران غير مسلمان نیز تهدید می‌شود.

او در کتاب «زوال جهان اسلام» می‌گويد: «آری، واقعاً آدم اين احساس را دارد که بسياری از روشنفکران مسلمان در اروپا مانند اسلام‌شناس سوئيسی، طارق رمضان، از بيماری „رشک هولوکاست“ در رنج هستند. آن‌ها از هر فرصتی بهره می‌جويند تا وضعيت کنونی مسلمانان در اروپا را با وضعيت يهوديان اروپا در سده‌ی نوزدهم يا حتا دوره‌ی رايش سوم مقايسه کنند. بسياری از همين روشنفکران تلاش می‌کنند تا مورد اين „شهيد حجاب‌دار“ را به ابزاری برای هرس کردن آزادی عقيده در غرب تبديل کنند و جلوی نقد اسلام را نيز در اين جا بگيرند.»

لینک همین مطلب در گویا نیوز:
http://news.gooya.com/politics/archives/2015/01/191710.php

گزارش تصویری از سمینار یک روزه نیروهای لیبرال و دمکرات در محل پارلمان اروپا (اختر قاسمی) | کیهان آنلاین – لندن

گزارش تصویری از سمینار یک روزه نیروهای لیبرال و دمکرات در محل پارلمان اروپا (اختر قاسمی) | کیهان آنلاین – لندن.

به مناسبت روز دانشجو و روز وفات استاد موسیقی جواد معروفی

به مناسبت روز دانشجو و روز وفات استاد موسیقی جواد معروفی.

به مناسبت روز دانشجو و روز وفات استاد موسیقی جواد معروفی

کنسرت صدمین سال بزرگداشت استاد معروفی در هامبورگ ….
در این مراسم دکتر محمود خوشنام از منتقدین برجسته ی موسیقی پویان آزاده را معرفی می کنند.

پویان آزاده هنرمند جوان که از جوان ترین شاگردهای استاد معروفی بود و هم اکنون در آلمان مشغول تحصیل است. پویان به زودی دکترای خود را در رشته ی موسیقی از دانشگاه مارتین لوتر آلمان دریافت خواهد کرد.

آرزوی موفقیت بیشتر برای پویان و همه ی فرزندان ایران